Tjan en partner houden niet van onnodige risico's. Aan hun lijf geen polonaise van risicovolle hypotheekvormen, Leen van Frisia-financieringen en onzeker gegoochel met aandelen of beleggingsfondsen. Daarmee doe je jezelf tekort, hielden sommigen hen voor, maar Tjan en partner voelen zich nu eenmaal prettig bij hun wat conservatievere manier van met geld omgaan. Dan maar wat minder rendement.
Aangemoedigd door de overheid, die via de fiscus van een rendement op spaartegoeden uitgaat dat bij onze eigen Postbank zonder de boel voor langere tijd vast te zetten niet zo maar te behalen is (actuele rentepercentage Plusrekening: 0,5%!), gingen ze op zoek naar een bank met een aantrekkelijke rente maar zonder beperkende voorwaarden. In juli van dit jaar viel de keuze op Icesave.
Zelfs nu de kaarten wat deze bank betreft geschud lijken, kan Tjan achteraf niet zeggen dat hij dit een domme keuze vindt of dat hij van tevoren op zijn Hollandse klompen had kunnen aanvoelen dat hij zich op glad ijs begaf. Het spaartegoed werd, mocht de bank omvallen, gegarandeerd. Voor een deel door de IJslandse centrale bank, en voor een deel door De Nederlandsche Bank, die daarmee wat Tjan betreft haar zegen gaf aan de Nederlandse handel en wandel van de Landsbanki-dochter. Icesave Nederland presenteerde zich als een 'transparante bank', en inderdaad: de informatie op de site was volslagen helder, en aanmelding, activatie, overschrijvingen en de rentebijschrijving op 1 oktober jl. verliepen allemaal uitzonderlijk soepel. Tjan en partner voelden zich met hun en/of-rekening kortom prima bij Icesave.
Afgelopen zondag googlede Tjan wat verontrustende informatie bij elkaar over de situatie in IJsland. Er zou al een bank genationaliseerd zijn, en met de IJslandse kroon ging het wel heel snel bergafwaarts. Uit voorzorg haalden Tjan en partner het deel van hun saldo waarover - toen nog - een eigen risico van 10 procent gold terug, dat keurig binnen een dag op hun betaalrekening stond. Het grootste deel van het spaartegoed lieten ze op de Icesave-rekening staan: de kans dat er een bank zou omvallen leek klein, en mocht dat onverhoopt toch gebeuren, dan was er natuurlijk altijd nog de garantie van de IJslandse centrale bank.
Dinsdag ging het mis. Met Icesave-moeder Landsbanki, dat - net als de hele financiële sector op IJsland - werd genationaliseerd en waar de top met onmiddellijke ingang werd vervangen door overheidspersoneel. Maar er kwam ook een abrupt einde aan de transparantie bij Icesave Nederland. Inloggen lukte niet meer, het kantoor in Amsterdam was telefonisch onbereikbaar en de bank communiceerde nog slechts mondjesmaat: via de media, en dan uitsluitend in sussende - en naar gisteren zou blijken onware - woorden. De Britse tak van Icesave bevroor de spaartegoeden, iets wat volgens de daar geldende algemene voorwaarden mogelijk was - in Nederland werd deze mogelijkheid in juni uit de voorwaarden geschrapt, en Nederlanders zouden ook dinsdag nog gewoon bij hun tegoeden kunnen; het was alleen een beetje druk op de site, aldus een woordvoerder. De waarheid was dat overschrijvingen ondanks mutatiebevestigingen al sinds maandagmiddag niet meer werden verwerkt, en in de nacht van dinsdag op woensdag verdwenen de Nederlandse Icesave-tegoeden definitief uit beeld.
Intussen is de belangrijkste vraag: wat gebeurt er met de garantie van de IJslandse centrale bank als IJsland die toegezegde garantie uit financieel onvermogen niet kan nakomen? Want het dreigende bankroet van het het land (het lánd!) IJsland - waar het BNP nu de banken dreigen te vallen nog slechts bestaat uit de opbrengsten van de ook al teruglopende cd-verkoop van Björk - lijkt Tjan en partner, en 120.000 andere Nederlandse Icesave-spaarders (gezamenlijk goed voor 1,6 miljard euro aan spaartegoeden) nu de das om te gaan doen. Naast de Consumentenbond en het Nationaal Incassobureau bemoeien het ministerie van Financiën en DNB zich er weliswaar mee, maar ook Wout en Nout lijken geen idee te hebben hoe ze IJsland aan de afgegeven garantie moeten houden als er op het 300.000 inwoners tellende eiland helemaal niets meer te halen valt. Wellicht nemen zij de garantie uiteindelijk over, maar dat zal uiteraard niet gebeuren voor zij er alles aan hebben gedaan om de IJslandse overheid te bewegen aan haar verplichtingen te voldoen.
Spannende tijden dus, maar hé, morgen weer gewoon een cabaretrecensie! En om ook maar met humor te eindigen... De gemiddelde IJslander reageert nuchter op het dreigende faillissement van zijn land: 'We hoeven echt geen honger te lijden, want we hebben vis en schapen genoeg' Tja, wat valt daar nog tegen in te brengen?
Laatste reacties