...en wat vond Tjan ervan?

Mama Wallis de Vries

Sanne Wallis de Vries | Kaka Passa | Leidse Schouwburg, Leiden | donderdag 19 november 2009 (première)
Kaka Passa, oftewel: Shit happens. Het zou de verzuchting van een moeder kunnen zijn die met twee telgen tot haar neus in de poepluiers zit. Maar nee, Sanne Wallis de Vries - moeder van twee dochters - hangt haar zesde programma juist enigszins berustend maar uiterst liefdevol aan haar rol als moeder op. Na haar openingsdansje steekt ze meteen van wal over haar dochtertjes. Omdat ze vindt dat dat moet? Of omdat ze verder simpelweg weinig inspiratie had?

Om maar een nogal matig uitgewerkt thema van Kaka Passa aan te halen riekt het naar een moetje, deze show. Voor het eerst breekt Sanne met de eenlettergrepige titels (na Sop, Zin, Stuk en Vier en het compilatieprogramma Best), en voor het eerst ook lijkt de cabaretière een beetje zoekende op het podium. Het overdonderende van Vier heeft Kaka Passa allerminst: Sanne wil niet omkijken (het breed uitgesponnen Orpheus-motief), Sanne wil niet vooruitkijken (want de toekomst belooft weinig goeds), Sanne focust op het nu. En dus heeft ze het vooral over haar gezinsleven.

Op haar best is Wallis de Vries als ze genante momenten oprakelt of typetjes speelt. In Kaka Passa zet ze zeer sterk vrouwen uit verschillende generaties neer, waarbij met name het tienermeisje en de vrouw van rond de vijftig met het credo 'Nou en? Nou ik!' goed uit de verf komen. Op haar slechtst is ze als ze zingt, zeker als ze daarbij niet bepaald geholpen wordt door het songmateriaal. En natuurlijk is er over nagedacht: aan het begin van het programma verafschuwft ze de rockzanger die ver weg van zijn geliefde op een tour in een of ander buitenland het doodgerepeteerde liefdesliedje zingt dat hij ooit voor haar schreef, aan het einde van het programma zingt ze - zelf op tour - een liedje voor haar oudste dochter. Maar zelfs in haar terloopse persiflage was de song van de blonde rocker beter dan haar moederlijke aubade, en ook de teksten van het nogal overbodige Nederlandstalige funknummer 'Onwaarschijnlijk groevend' en het carnaveleske 'Meid, meid, meid, wat zie je d'ruit' slaan de plank mijlenver mis.

Sanne is moeder, en dat zullen we weten. De luiken van huize Wallis de Vries blijven dicht en Sannes enige manier om daaraan te ontsnappen is fantaseren over The Joker, de slechterik uit de Batman-films, die er volgens de cabaretière uitziet als een natte Liesbeth List. De stapavond van mama Wallis de Vries, waarin ze de snoodaard uiteindelijk daadwerkelijk ontmoet, is echter een verre van bevredigend en te langdradig slot voor een programma dat hoe dan ook teleurstelt en dat een beetje cru gezegd doet terugverlangen naar de tijd dat haar theaterprogramma's nog haar kindjes waren. Ach ja, shit happens. Oftewel: Kaka Passa. Volgende keer beter dan maar?
Rapportcijfer: 6,5

Tjan.nl over Joop.nl

Had Tjan het hier al eens over Joop gehad? Nou, bij dezen dan: Tjan vindt die website van Joop driewerf ruk. Hij heeft er sinds de VARA de site introduceerde nog niets nieuws gelezen. Joop.nl (afkorting van het nogal gezochte Jouw Online Opinie Pagina punt Nederland en ongetwijfeld een knipoog naar het oude linkse boegbeeld Joop den Uyl) blinkt wat Tjan betreft slechts uit in overbodigheid. O, en in het naar de kroon steken van De Telegraaf als het gaat om de fontgrootte van de paginabrede titel van het openingsartikel.

Voor zolang het duurt followt Tjan, die zichzelf in zekere zin tot de links-intellectuele doelgroep van de nieuwe site zou mogen rekenen, @joop_nl op Twitter. En dus krijgt hij steeds een notificatie van nieuwe berichten op de website. Zelden klikt hij vanuit zijn Twitter-client via de verkorte linkse link door naar een artikel van Joop, simpelweg omdat de onderwerpen hem niet boeien. Tot zondagavond de volgende tweet opdook:

---

---

Wat? Een primeur? Op Joop.nl?! Blijkbaar had de redactie zo'n haast met het bericht op de site te zetten dat ze het exacte aantal dodelijke slachtoffers nog niet hadden achterhaald en dat er Nederland in de kop stond, in staat van Nederlandse. Net toen Tjan op het punt stond de url aan te klikken, kwam er een tweede berichtje binnen:

---

---

O, het was gewoon een gevalletje lullig geformuleerde kop, dat binnen een minuut door de redactie was hersteld. Geen brekend nieuws, maar een statistisch zandtaartje. Toen Tjan het artikel alsnog bekeek (dat nu opeens weer de grammaticaal ongelukkige heading Nederlandse politie dodelijker dan andere landen droeg), bleek het slechts te gaan om een kort berichtje op basis van - en met een link naar - een Volkskrant-artikel. Zoals Tjan al zei: Joop.nl blinkt uit in overbodigheid...

Want de het door Joop.nl gebezigde recept is inmiddels wel duidelijk: introduceer op summiere wijze een al dan niet tot de verbeelding sprekend nieuwsitem van een andere website en zet het vervolgens doodgemoedereerd op een wachten tot links Nederland het hierover op een bekvechten zet en zo jouw website van content voorziet. En als er dan een discussie losbarst, zorg er dan voor dat de woordenwisseling om al te heftige bijdragen te voorkomen wordt doodgemodereerd. Tjan's opinie: Nederland kan heel goed zonder Joop!

---

Nieuwe column: Koop of verkoop?

Deze week in Steeksleutels, Tjan's column in
de Leidse edities van het Witte Weekblad:
De gemeente heeft de verkoop van de monumentale watertoren aan de Hoge Rijndijk gestaakt. Er wordt gefluisterd omdat een hoge ambtenaar deze verkoop zou 'regisseren' en een mogelijke koper zou bevoordelen boven andere gegadigden. Maar het kan natuurlijk ook dat de gemeente Leiden zich realiseerde dat haar eigen monumentenbeleid niet bepaald logisch in elkaar steekt.

---

Klik hier om de nieuwe Steeksleutels te lezen!

Achteruit inparkeren voor gevorderden

---

Pal voor het monumentale stadhuis aan de Leidse Breestraat trof Tjan vrijdagmiddag deze bolide aan. De foto's spreken voor zich, dus wat moet hij er verder over zeggen... Tjan vindt het een uitermate knap staaltje stuurmanskunst en is toch wel benieuwd hoe vaak de chauffeur van deze verlengde Cadillac heeft moeten steken...

---

Proefnotweeties

Zaterdag bezocht Tjan (niet als kenner, maar als liefhebber) het tiende International Whisky Festival in de Leidse Pieterskerk. Net als vorig jaar gebruikt hij deze weblog als extern geheugen, zodat hij in de toekomst nog eens kan terugzoeken welke whisky's hij dit jaar aan een nosing en tasting heeft onderworpen. Leuk voor de kenners, goed voor de indexering van deze website in Google en bovenal: handig voor Tjan. Dit jaar giet hij zijn summiere proefnotities in Twitter-vorm. Je moet toch wat... Slainthe Math!

@connemara Een iets te goed begin, want erg stevig. Caramel, vanillie maar ook turf, en door dubbelvoudige destillatie toch typisch Iers. Lekker!
(Connemara Peated Single Malt)

@oldputteney Fris en zurig tegelijk. Voldoende veelzijdig om overeind te blijven na de Connemara.
(Old Putteney 12 years old)

@thearran Zoet, weinig complex. Geur noch smaak zorgen voor verrassingen. Beperkte botteling (6000 flessen).
(The Arran Peacock)

@snowgrouse Whisky uit de vriezer, doet denken aan de siroop waarin perziken uit blik zitten, maar dan met een snufje zout erdoor. Zeurderig. Tjan beweerde altijd dat er geen vieze whisky's bestaan, maar dit is er dan toch een.
(The Snow Grouse)

@blackgrouse Voortreffelijke blend met karakter, terecht verkozen tot beste blend van het festival. Uitgesproken, volle smaak.
(The Black Grouse)

@grantsale Gerijpt in houten biervaten, maar voor zover Tjan dat kan beoordelen in weinig verschillend van de normale blend van Grant.
(Grant's Ale Cask)

@grantssherry Dezelfde blend, maar nu gerijpt in sherryvaten. Duidelijke aanwezigheid van zoete vanille-toon. Tjan vindt de gewone blend van Grant lekkerder.
(Grant's Sherry Cask)

@laphroaig De bekende turfsmaak van Laphroaig, maar daarom niet minder lekker. Zachter dan Tjan zich meende te herinneren.
(Laphroaig 10 years old)

@balvenie Zoetig met duidelijke aanwezigheid van sherry en citrusfruit. Sterke ronde smaak die lang blijft hangen.
(The Balvenie 12 years old doublewood)

@glenrothes Sluit goed aan bij de Balvenie, maar is iets eenvoudiger van smaak. Vriendelijke single malt in schitterende fles.
(The Glenrothes Selected Reserve)

@amrut Whisky uit India. Nuance ontbreekt, in alles nogal over de top. Smaak doet wel langere rijping vermoeden dan de drie jaar die er op het etiket staat.
(Amrut)

@amrutpeated Nu de turf-variant van het Indiase destillaat. Niet vies, maar voegt weinig toe aan het enorme whisky-aanbod en in die zin overbodig.
(Amrut Peated)

@blackbottle Een blend van Islays, voornamelijk op basis van Bunnahabain. Bestaal al sinds 1879, maar was Tjan niet bekend. Erg lekker, veelzijdiger dan individuele whisky's van Islay, en bovenal zeer betaalbaar. Verrassend!
(Black Bottle)

@scapa Deed Tjan vooral denken aan het stroopwafelijs van het toetje van zaterdagavond. Minder lekker dan de jongere Scapa die Tjan al kende.
(Scapa 16 years old)

@glenlivetarchive Onmiskenbaar Glenlivet, erg mooi en vol van smaak, maar toch niet zo bijzonder als de prijs van 140 euro per fles doet vermoeden. Voor dat geld koop je drie Nadurra's, en hoewel moeilijk vergelijkbaar, vindt Tjan die toch veel lekkerder.
(The Glenlivet Archive 21 years old)

@aberlour Net als de hierboven aangehaalde Nadurra een Cask Strength whisky, die echter veel penetranter is dan die van Glenlivet. De voorzichtige sherry-tonen zijn niet opgewassen tegen de alcohol.
(Aberlour A'Bunadh Cask Strength)

@lagavulin Tonen van mokka kenmerken deze Islay, die op Tjan op de een of andere manier niet echt veel indruk maakte.
(Lagavulin Distillers Edition)

@glendronach De beste single malt van het festival. Volgens de jury althans. Het zal komen omdat het de achttiende van de avond was, maar Tjan proefde er weinig bijzonders aan.
(Glen Dronach 15 years old)

De intocht van Van Muiswinkel

Net als vorige jaren zat Tjan ook dit jaar weer voor de buis gekluisterd tijdens de intocht van Sint Nicolaas. Niet omdat hij in het bestaan van de goedheiligman gelooft, maar wel omdat hij het prachtige televisie vindt: boordevol hoogstaande improvisatie door ervaren cabaretiers en acteurs, leuke onderlinge kwinkslagen en rechtstreeks bovendien. Ook afgelopen zaterdag werd het weer een feestje. Aan de hand van een aantal screenshots volgen hieronder de hoogtepunten van de intocht in Schiedam, waarin Erik van Muiswinkel een hoofdrol voor zich opeiste. Maar ja, daar is hij dan ook Hoofdpiet voor!

---

---

Elk jaar gaat er natuurlijk iets faliekant mis. Dit keer is het Zielepiet (Kasper van Kooten), een piet met heimwee, die roet in het eten gooit. Tijdens de feestelijke intocht gooit hij het roer van de Schiedamse fluisterboot met hem en Sinterklaas (Bram van der Vlugt) aan boord om, om koers te zetten op zee, terug naar Spanje. Terwijl elders in Schiedam duizenden kinderen langs de route staan, is het hier tot de verbazing van Sinterklaas stil en uitgestorven.

---

---

---

De ongewenste boottocht van Sinterklaas en Zielepiet levert prachtige verstilde shots (inclusief een grazende koe) op, die fraai contrasteren met alle hectiek in het centrum van Schiedam, waar de intocht onder leiding van de Hoodpiet (Erik van Muiswinkel) en de Huispiet (Maarten Wansink) gewoon doorgaat.

---

---

---

Voor het oude stadhuis van Schiedam wachten de pieten tot burgemeester Wilma Verver-Aartsen opendoet. Van Muiswinkel kan de verleiding niet weerstaan, en geeft een Fred Flintstone-imitatie ten beste: 'Wil-maaa!' Het zal niet zijn laatste imitatie zijn tijdens deze editie van de intocht...

---

---

---

Soms gaat het ook tv-technisch mis. De man rechts probeert Van Muiswinkel duidelijk te maken dat het tijd is voor het volgende onderdeel van het 'draaiboek'. 'Plannen smeden,' zegt hij. 'Wat smeden? Ik versta je niet,' antwoordt Hoofdpiet. 'Plannen smeden!' herhaalt de man met de koptelefoon terwijl hij het beeld uitloopt.

---

---

---

En dus worden er, na een schakeling met presentatrice Dieuwertje Blok, plannen gesmeed. Hoofdpiet kruipt in de rol van Sinterklaas, terwijl Huispiet de rol van Hoofdpiet op zich neemt. Hilarisch wordt het als zowel Van Muiswinkel als Wansink op z'n Goedheiligmans karakteristieke zinnetjes van hun werkgever beginnen te debiteren.

---

---

---

Zonder witte baard ('die moet nog even doorgroeien'), zonder mijter en zonder tabberd ('die zijn onderweg even afgewaaid') stort Hoofdpiet zich met staf in de hand vol overgave op de rol van Sinterklaas. Wat is Van Muiswinkel toch een geweldige imitator! Zijn 'Hallooo!' en 'Ik vind het nu al leuk!' klinken precies als Bram van der Vlugt. Desondanks gelooft reporter Jeroen Kramer niet daadwerkelijk met Sint Nicolaas te maken te hebben. 'Jeroen, ze tuinen d'r niet in!' concludeert Hoofdpiet na een tijdje ook zelf, nog steeds met de stem van Sinterklaas. 'Dat vind ik heel jammer, maar wel begrijpelijk. Ik had ook gehoopt dat jij me een beetje zou helpen, maar het is eigenlijk het tegenovergestelde...'

---

Natuurlijk komt alles toch nog op zijn pootjes terecht, want Hoofdpiet is nog niet ontmaskerd, of Sinterklaas - die Zielepiet heeft overtuigd dat het echt heel leuk is in Nederland - arriveert met Amerigo en burgemeester Wilma op het plein.

---

Klik hier om de intocht te bekijken
via Uitzending Gemist.

Daar wordt in het nieuws gekopt...

Drie koppen uit het nieuws van vandaag. De eerste van NU.nl (klik hier voor het complete bericht), de tweede van de nieuwssite van de NOS (klik hier), de laatste van de website van de Telegraaf (klik hier).

---

---

---

---

---

---

---

---

Hebben de berichten iets met elkaar te maken? Nee, zo op het eerste gezicht wellicht niet. Maar toch bevatten de headings een overduidelijke aanwijzing. Pakjesboot 12 met Sint en zijn pieten komen natuurlijk morgen pas aan in de haven van Schiedam, maar... het kan echt niet missen: Rijmpiet is al in het land!

Zaza in Gaza

Woensdag veranderde voor altijd Tjan's werkdagelijkse uitzicht: vanachter zijn bureau zag hij hoe pal onder het raam van zijn kantoor een zebrapad werd aangelegd. Of een 'voetgangersoversteekplaats', zoals zo'n ding volgens de regeltjes heet - zoals het ook 'verkeerslicht' is en geen 'stoplicht' (denk erom!). Hoe dan ook: de stratenmakers gingen met de zwarte en witte klinkertjes voortvarend te werk: binnen een paar uur was het met de verkeersveiligheid in downtown Oegstgeest aanzienlijk beter gesteld dan voorheen. Net als in de Siciliaanse stad Palermo, waar Tjan in 2001 de foto schoot die u linksboven ziet.

Terug naar Oegstgeest, waar Tjan woensdagmiddag in zijn eentje wat zat te brainstormen - om niet te zeggen dat zijn gedachten in de baas zijn tijd danig aan het afdwalen waren. Danzij de fonkelnieuwe zebra moest hij denken aan een reportage die hij van de zomer ergens op tv had gezien. In een dierentuin in Gaza had men witte ezels met zwarte haarverf het uiterlijk van een zebra gegeven, omdat het in verband met het Israëlisch/Palestijnse conflict onmogelijk was échte zebra's in te vliegen. De directeur van de dierentuin had gemeend dat de kleine Palestijntjes het recht hadden om met eigen ogen een zebra te kunnen aanschouwen en had daarom voor deze creatieve oplossing gekozen (zie de tweede foto van dit blogje). Terwijl Tjan naar de gloednieuwe zebra in het Oegstgeester wegdek staarde, zag hij voor zich hoe een oude knol met twee kussens op zijn rug deed alsof-ie een kameel was, terwijl de directeur met twee roodgeverfde billen krijsend in een boom klauterde.

Tjan's gedachten dwaalden nog verder af. Naar de Fabeltjeskrant om precies te zijn, waarin Zaza de Zebra figureerde. Toen de vanuit het Derde Dierenbos geïmigreerde Zaza een van de eerste allochtone bewoners van het Grote Dierenbos werd, behoorde Tjan al niet meer tot de doelgroep van de kinderserie. En dus had hij het wel in de smiezen: Zaza was helemaal geen zebra. Zaza was gewoon een opgepimpte versie van Meindert, het paard. Al die lieve kijkbuiskindertjes die meenden een échte zebra te zien, zazagen gewoon Meindert, nadat hij bewerkt was met latex en een zwarte merkstift.

Een avondje surfen leerde dat er niet alleen in Fabeltjesland en in Gaza zebra's worden geveinsd. Ook in het Mexicaanse Tijuana bijvoorbeeld. En nu denkt u waarschijnlijk dat dit een op basis van de naam Tjan verzonnen plaatsnaam is, zoals Tjan ook het in het blogje van dinsdag opgevoerde medium Nostratjanus uit zijn duim zoog. Maar nee: Tijuana bestaat echt en er lopen daar al sinds de veertiger jaren witte ezels rond die met behulp van zwarte verf en een kwast zijn omgetoverd in een zebra. Waarom? Om ervoor te zorgen dat de witte muildieren in het felle zonlicht op foto's 'gewoon' te zien, en niet als een of andere spookverschijning. U gelooft Tjan niet? Dan is hier een linkje naar een Engelstalige Wikipedia-pagina over de Tijuana Donkey (ook wel Zonkey genoemd), en hier eentje naar een hele reeks foto's van ezels uit Tijuana op de fotosite Flickr.com.

Bij ons op de pc

---

Marktplaats is voor paupers, met z'n ontelbare van rommelzolders en uit opbergschuurtjes afkomstige afdankertjes. In tijden van economische tegenspoed schraapt jan met de pet hier met de verkoop van zijn stukgelezen stripboeken en grijsgedraaide grammofoonplaten nog wat eurootjes bij elkaar. Kruimelwerk is het, althans, als je het vergelijkt met wat er op BillionaireXchange zoal wordt aangeboden.

Ook de rijken der aarde worden in deze barre tijden pijnlijk getroffen door de gevolgen van de crisis, en ja, dan kun je best een derde huisje of vierde bootje in de verkoop doen. Wie weet levert het nog een miljoentje of wat op. Van een met 3100 Swarovski-kristallen ingelegd Nespresso-apparaat tot vliegtuigen en helicopters, en van een fles cognac van 25.000 euro tot een hotel-resort in Mexico. Wie nog voordelig wil shoppen voor de feestdagen, kan op de site BillionaireXchange zijn slag slaan!

Overigens staat ook de Boeing 727 van Donald Trump te koop, meldt Jort. Op de site Controller.com zijn nog veel meer aantrekkelijk geprijsde tweedehandsjes op vliegtuiggebied te vinden. ''t Is echt een koopje: de motoren lopen als een zonnetje. Deze is toevallig van een oud vrouwtje geweest en heeft altijd in de hangar gestaan...'

---

Nieuwe column: Raad van 11%

Deze week in Steeksleutels, Tjan's column in
de Leidse edities van het Witte Weekblad:
De elfde van de elfde, en dat betekent: carnaval! Maar daar gaat deze column niet over. Althans niet helemaal. Waarover dan wel? Nou, weet u wat? Lees het zelf maar!

---

Klik hier om de nieuwe Steeksleutels te lezen!

Vrij naar @janhanlo

De Twitteraar

---

Tweet tweet - tweet tweet tweet

tweet tweet tweet - tweet tweet

tweet tweet tweet tweet tweet tweet

tweet tweet tweet

Tweet

etc.

This is shit!

---

Na de niet bepaald lovende filmrecensie van gisteren vandaag nog meer Michael Jackson op Tjan.nl, want... de King of Pop heeft gesproken! Na zijn dood en via een medium om precies te zijn. 'This is shit!' luidt in parafrase de mededeling aan zijn erven, waarin hij zich welbespraakter toonde dan tijdens alle op film vastgelegde repetities voor zijn concertreeks.

Het medium Nostratjanus* sprak afgelopen weekend exclusief met Marilyn Monroe, die zich juist uiterst opgelucht toonde dat Jackson niet bij haar in de buurt ter aarde is besteld: 'Man, rot op. Ik lig hier voor m'n rust! Die weirdo ligt geen moment stil. En dan al het volk dat zijn neus hier komt laten zien. Zijn neus! Heb je 'm? Nee? O, nou dan niet. I'm very definitely a woman and I enjoy it, maar wat wacko jacko nou precies is... een seksloze laaf, waar ik in elk geval wenig tot niets mee kan, al lag hij bovenop me. Hoe dan ook: ik vind het prima zo. Poo-poo-pee-doo!' aldus de blonde diva.

_____
* Nostratjanus zou in 2007 zijn opwachting maken in Het Zesde Zintuig, maar werd door de programmamakers op het laatste moment afgewimpeld omdat hij tegenover presentator Beau van Erven Dorens bleef volhouden dat deze binnen twee jaar naast Gerard Joling in een te krap en glimmend kruippakje gehesen en met een helmpje op zijn hoofd door gaten in bewegende muren zou springen. 'Be-lac-he-luk! This is bullshit!' had Van Erven Dorens geroepen, waarna hij zijn redactie verbolgen op de hoogte bracht van de 'wanprestatie' van Nostratjanus.

Is this it?

Op 25 juni overleed Michael Jackson, drie weken voor hij in de Londense O2 zijn comeback zou maken met maar liefst 50 concerten. Op basis van de berichtgeving over wacko jacko in wat nu de laatste periode van zijn leven blijkt te zijn geweest, heeft Tjan geen moment geloofd dat deze This is it-shows er daadwerkelijk zouden komen. Maar dat de King of Pop op zijn vijftigste het loodje zou zeggen, nee, dat had Tjan dan ook weer niet verwacht.

Like you've never seen him before. Dat is de ondertitel van de film die op 28 oktober in première ging en die is samengesteld uit opnamen die tijdens de repetities werden gemaakt. Band en vocalisten spelen en klinken retestrak, de special effects mogen er zijn ('Rock 'n' roll!' roept supervisor Kenny Ortega enthousiast als er weer een partij vuurwerk wordt weggeknald - terwijl This is it helemaal niets met rock 'n' roll te maken heeft), maar MJ zelf overtuigde Tjan in het geheel niet. Goed, wat hij presteert is nog altijd meer dan waartoe hij de zanger nog in staat had geacht, maar dan nog. Tot twee keer toe bevat de film een passage waarin Jackson zich verontschuldigt voor het feit dat hij niet voluit zingt, en er zijn hele stapels effectapparatuur aan te pas gekomen om zijn uit minstens vier repetities afkomstige gehijg en gemurmel nog een beetje beluisterbaar te maken - maar nee, dit is toch niet de vocale conditie waarin iemand moet verkeren die op wel heel korte termijn vijftig avondvullende shows in zijn agenda heeft staan. De veelgeroemde moves van Michael Jackson komen met de camera er pal bovenop ook niet echt tot hun recht. Het had er meer de schijn van dat de King of Pop gewoon heel slecht was in stilstaan, al ging het synchroon dansen met zijn dansers hem nog verrassend goed af. Stond hij in zijn veel te grote colbertje alleen op het podium, dan hadden zijn dwangmatige bewegingen (inclusief 'the penguin') bovenal iets treurigs, vond Tjan.

Los van de twijfelachtige vorm waarin MJ verkeert is het in de film vertelde verhaal niet erg boeiend. Het is teveel een poging een indruk te geven van hoe het er in O2 uit had kunnen zien mocht alles op tijd nog op zijn plek gevallen zijn, in plaats van het beloofde kijkje in de keuken. De onderonsjes met dansers en muzikanten zijn schaars, weinig spontaan en bovendien nagenoeg allemaal al vertoond in trailers en fragmenten op tv. De bemoeienissen van Jackson met dans en muziek betreffen details, en verder blijft hij steken in 'God bless you' en 'I love you', wat hij het team, dat zo ongeveer letterlijk aan zijn voeten ligt en de King of Pop ronduit aanbidt, veelvuldig toestamelt.

This is dan ook niet zo zeer it, maar This is vooral precies what Michael Jackson wanted us to see. Want hij was zich uiteraard terdege bewust van de aanwezigheid van de snorrende camera's. De quote van een van de muzikanten dat het fantastisch was dat Jackson nu een keer in eigen persoon mee repeteerde verried dat dat tot dan toe niet al te vaak gebeurd was. En natuurlijk waren de beelden oorspronkelijk niet bedoeld voor de zanger zelf (zodat hij thuis kon oefenen, werd in de intro gesuggereerd) - daarvoor bevatten ze veel te weinig overzichtsshots. Nee, deze beelden zijn geschoten voor een 'making of' op de dvd-registratie van de concerten, die na afloop van de concertreeks onherroepelijk verschenen zou zijn. Dat is dan ook precies wat This is it wel is: een leuke special feature. Bonusmateriaal dus, maar als avondvullende film is de rolprent wat Tjan betreft veel en veel te mager. Net als Jackson zelf.
Rapportcijfer: 6+

Je vindt het bij Tjan (oktober 2009)

De spoeling is nog altijd behoorlijk dun als het om leuke zoektermen gaat die in een bezoekje aan de weblog van Tjan hebben geresulteerd. Wat in de maandstatistieken opviel was de opmars van het woord 'referentie' in plaats van 'recensie'. Verder nog altijd veel bezoekers die meer willen weten over Miele en het raadsel rond de typenummers, waarover Tjan ooit uit eigen ervaring een blogje schreef. En ja, ook de identiteit van Tjan blijft de gemoederen bezighouden. Maar goed, hier volgen de komische queries van oktober. Klik hier voor de eerdere maandoverzichten.

De opmerkelijkste zoektermen
• ander woord voor rijdende rechter¹
• de spook van het opera
• duet frans bower en lie tauers
• gaslucht in koelkast²
• hoe heet dichter dwdd nico zeiksnor matthijs praat echt te snel?
• is er ook een hiernamaals voor vissen?³
• is het handelend of handelent
• jackie tjan
• klein klein leutertje
• een ander woord voor bordeel⁴
• neger met dikke blaasinstrument wangen
• neilkroes egipte waar boeken?
• rijmen op herfst⁵
• wanneer kwam er einde aan onderdrukking negerlaven?
• welke bekende schrijver publiceert onder pseudoniem tjan
• werkt tjan bij miele?

_____
1. 'Toga a gogo' of 'malloot on the road'.
2. Truffels misschien? Of beginnende dementie. Doe de zelftest: ervaart u het als 'best wel een soort van fris' in de oven?
3. De Dode Zee.
4. Leuterspeelzaal dan maar?
5. Verhuizen in de herfst / Klein hoekje, ongeluk / Pas op, dat is een erfst… / …uk, kut, nu is het stuk.

Bing's birds

---

De hegemonie van Google duurt - naar internetmaatstaven - nu al eeuwen, en het lijkt er niet op dat er op korte termijn een einde aan komt. Integendeel: Google beweegt zich met succes op hoe langer hoe meer terreinen. Als het om het gebruik van de alom bekende zoekmachine gaat is die leidende positie vooralsnog onaantastbaar en speelt het machtige Google een rol in nagenoeg alle beslissingen die op het gebied van online marketing worden genomen.

Bing, de met veel bombarie geïntroduceerde zoekmachine van Microsoft, sukkelt nog altijd achter de feiten aan. Behalve... als het om de luchtfoto's in hun variant van Google Maps gaat. In de Bird's Eye-modus kun je een straat of een huis vanuit vier hoeken bekijken. En ja, natuurlijk, als ook in ons land Google's Streetview verder wordt uitgerold is Bing die kleine voorsprong weer kwijt, maar tot het zover is heeft Google - in Nederland althans - even het nakijken.

En zo zag Tjan in Bing Maps de caravan van zijn schoonouders vanuit de lucht overduidelijk voor hun garage staan (zie boven). Behalve als hij hun huis vanuit het zuiden bekeek: terwijl Bing's birds na drie foto's blijkbaar een rondje vlogen, hadden Tjan's schoonouders de caravan aan hun auto gekoppeld en stonden ze terwijl de vierde foto werd gemaakt op het punt te vertrekken (onder). Prettige vakantie!

---

Kayak koerst af op verzadigingspunt

Kayak | Theatertour 2009 | Stedelijk Concertgebouw Leiden | vrijdag 30 oktober
Vrijdagmiddag kocht Tjan toch maar een kaartje voor het optreden van zijn jeugdliefde Kayak in zijn woon- en geboorteplaats diezelfde avond. Toch maar? Ja, want Letters From Utopia, het onlangs verschenen album van de band, maakte op hem minder indruk dan welke voorganger op vinyl en cd dan ook. En dan is de Stadsgehoorzaal van het Stedelijk Concertgebouw Leiden ook nog eens allesbehalve Tjan's favoriete concertlocatie.

Wat er precies schort aan de laatste cd heeft Tjan nog niet helemaal in kaart. Kayak had wat hem betreft in elk geval wel wat zelfkritischer te werk mogen gaan - een dubbel-cd nog geen anderhalf jaar na het voortreffelijke Coming Up For Air voelt een beetje als teveel van het goede, zeker als het album nummers bevat die in zijn geheel of gedeeltelijk - bijvoorbeeld waar het sommige arrangementen betreft - enigszins voorspelbaar en gemakzuchtig aandoen. Bovendien moeten de nieuwe schijven, want het zijn er dus twee, ook geluidstechnisch ruimschoots hun meerdere erkennen in hun sprankelende voorganger. Verzadiging? Wie weet, en misschien is dat ook wel de reden dat Kayak heeft aangekondigd na deze tour te stoppen met de sinds Close To The Fire (2000) gehanteerde formule.

Voorafgaand aan het concert gaf Tjan de kersverse cd's nog maar eens een draaibeurt, en vreemd genoeg leek de muziek toen opeens aan kracht gewonnen te hebben. Tjan werd, met een kaartje op zak, plots zelfs oprecht benieuwd naar de live-uitvoering van de 19 tracks. Jammer dus dat de band er hiervan vrijdagavond slechts acht ten gehore bracht. In plaats daarvan werd er veelvuldig geput uit materiaal dat de afgelopen concertreeksen ook al op de setlists had gestaan. Weer 'Close To The Fire', weer 'Merlin', en wéér 'Starlight Dancer', 'Mammoth' en 'Change For A Lifetime'... Toch verzadiging dus, maar dan in een andere vorm dan waar Tjan aanvankelijk bang voor was geweest.

Zoals bij Kayak bijna vanzelfsprekend was het optreden ook in de slechts half gevulde Stadsgehoorzaal vocaal weer virtuoos - en muzikaal magnifiek, om nog maar een alliteratie te gebruiken. Wat dat betreft is er allerminst sprake van slijtageverschijnselen en bestaat de band in zijn sterkste bezetting ooit nog altijd uit rasmuzikanten en topvocalisten (m/v). Geluidstechnisch was er wel het een op ander op dit concert aan te merken. Zo klonken de drums van Pim Koopman (die om akoestische redenen achter glas zat) als een zeldzaam zompige bak roest en bagger, en leek het wel of Pim en zijn kit zich in een gewatteerde kist bevonden. Met name de toms verzopen in de mix, terwijl zelfs een elders op het podium bespeelde onversterkte tamboerijn het drumgeluid domineerde. Daarnaast vroeg Tjan zich met name tijdens de solo's af of er geen uiterste houdbaarheidsdatum op een aantal van de toetsengeluiden van roerganger Ton Scherpenzeel zit.

Hoewel het grootste deel van het publiek overduidelijk vooral warmliep voor het al eerder opgesomde oude materiaal, behoorden wat Tjan betreft juist de nieuwe tracks 'Nobody Wins', 'Before The Angels Fell' en 'For All The Wrong Reasons' tot de hoogtepunten van de avond. In welke formule Kayak ook verder gaat, Tjan hoopt van harte dat de band het aandurft het roer op een aantal punten om te gooien. Al was het maar om het verzadigingspunt waarop Scherpenzeels biijna veertig jaar oude schuitje zo onderhand dreigt af te koersen te omzeilen.
Rapportcijfer: 7,5

NB: Verzadigingspunt of niet, komende vrijdag woont Tjan in Zoetermeer opnieuw een concert van Kayak bij, maar dat is vooral omdat het voorprogramma wordt verzorgd door zijn oude bandje For Absent Friends.

Moke on the roof

---

Zaterdagmiddag gaf de Amsterdamse formatie Moke een concert op het dak van station Leiden Centraal. Tjan besloot een poging te wagen het optreden met zijn camera vast te leggen op een wijze die aansluit bij de manier waarop Moke muziek maakt - wat die wijze precies is en of dat gelukt is, dat laat hij aan zijn lezers. Zelf was Tjan behoorlijk tevreden over het resultaat, zeker toen hij de enigszins arty farty foto's - ondanks het moderne 'decor' - van een jaren zeventig-sausje had voorzien. Want wie rooftopconcert zegt, denkt natuurlijk in de eerste plaats aan de Beatles, een band waaraan Moke onmiskenbaar schatplichtig is.

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

---

Rock & Van Roozendaal

Maarten van Roozendaal | En noem het maar vrienden | Leidse Schouwburg, Leiden | donderdag 29 oktober 2009
In En noem het maar vrienden laat Maarten van Roozendaal zich behalve door zijn vaste begeleiders Marcel de Groot (gitaar) en Egon Kracht (contrabas) vergezellen door Sjako!-muzikanten Wouter Planteijdt (gitaar), Nico Brandsen (toetsen) en Richard Heijerman (drums). Over de Sjako!-saus in combinatie met de haute cuisine van Jeroen van Merwijk was Tjan twee jaar terug niet bepaald te spreken, maar de pittige combinatie van het rauwe en indringende stemgeluid van Van Roozendaal en een stomende band in traditionele rockbezetting werkt als een tierelier, zo bleek donderdagavond in de Leidse Schouwburg.

Al jaren beoefent Maarten van Roozendaal met verve de kunst van het in een paar trefzekere zinnen neerzetten van een verhaal, als een schilder die met rake streken een schilderij schetst. Bovendien beschikt hij over het talent om te zingen als een verteller: zelfs als volkomen duidelijk is waar hij met zijn verhaal naartoe wil, hang je aan zijn lippen en verveelt hij je geen moment (bijvoorbeeld in het uiterst eenvoudige 'Sonja is verdrietig', waarin de zinnen zelfs niet eens rijmen). Waar Van Roozendaal zich in het verleden vrij sober toonde in de muzikale invulling (piano, contrabas en de laatste jaren wat gitaar), kruipt het bloed dit seizoen waar het niet gaan kan: ook in deze kleinkunstenaar blijkt een popmuzikant te schuilen, en die moet er nodig eens uit.

De intelligente en subtiele arrangementen in En noem het maar vrienden sluiten naadloos  aan bij de in de liedjes opgeroepen sfeer - slechts de uitmuntende drummer Richard Heijerman was naar Tjans smaak in sommige nummers nét iets te vroeg nét iets te enthousiast in de weer. Van Roozendaals 'schilderijen' worden dankzij de muzikale omlijsting weliswaar anders (groter vooral), maar sorteren toch precies hetzelfde effect: in de kleine liedjes word je - of het nu gaat over een gescheiden vader ('Kerstmis in april'), over de schoonheid van de lente ('Mooi') of over de tomeloze heldenmoed van een klein kereltje ('Ach jochie') - meedogenloos meegesleept, terwijl grotere emoties als woede, angst en wanhoop muzikaal doeltreffend worden uitvergroot (Bijvoorbeeld in 'De beer is los', 'Marlon' en 'Red mij niet'), waarbij soms zelfs Prince- of Sly & The Familiy Stone-achtige bewerkingen niet worden geschuwd.

Samen met zijn muzikanten grijpt Van Roozendaal je bij lurven, kladden en strot, en opnieuw zorgt hij voor een indrukwekkende avond. Dit keer in een genre dat tijdens de hoogtijdagen van Acda & De Munnik door Frits Spits ooit 'cabarock' werd gedoopt, maar waarin Van Roozendaal veel verder gaat dan dat. Met dit programma bewijst Maarten Van Roozendaal namelijk opnieuw goon tot de beste liedjesschrijvers én zangers van ons land te horen, goon.
Rapportcijfer: 9

Analogo's

Hé, dacht Tjan toen hij onlangs in een journaalitem over verkiezingen in Italië het logo van de Partito Democratico voorbij zag flitsen. Hé, dat logo ken ik! Hij hoefde niet lang na te denken: een vrijwel identiek logo wordt in Nederland gebruikt door het Algemeen Dagblad. Op internet zocht hij beide logo's op, en jawel: de Italiaanse PD en het Nederlandse AD hadden een beeldmerk dat op exact hetzelfde principe was gebaseerd.

Kon hij het AD (of in elk geval de studio die dit logo had ontworpen) beschuldigen van plagiaat? Binnen een paar minuten had hij de data boven tafel waarop de logo's waren gepresenteerd. Het AD openbaarde de huidige huisstijl op 22 juli 2005, terwijl de Italiaanse democraten hun logo op 21 november 2007 voor het eerst publiekelijk hadden gemaakt. En ja, dan blijft toch de vraag: furto o coincidenza? diefstal of toeval, dus...

Op de NS kun je rekenen!

Het kantoor van de partner van Tjan verhuisde onlangs naar een nieuw gebouw, pal naast station Amsterdam Zuid. Omdat zij de zone die ze tot de verhuizing dagelijks met de Amsterdamse metro had gereisd niet langer nodig had, wilde de partner van Tjan haar NS Jaartrajectkaart laten wijzigen. En ja, dan krijg je behalve met een hoop gedoe ook te maken met de creatieve rekenmeesters van de Nederlandse Spoorwegen.

Je kunt een kaart niet zomaar wijzigen. Als je een wijziging wilt doorvoeren moet je je oude abonnement opzeggen en een compleet nieuw abonnement aanvragen. Los van alle administratieve rompslomp vandien, betekent dat dat je het nieuwe abonnement ruim van tevoren moet betalen en je het restbedrag van je oude kaart pas veel later terugkrijgt. Omdat het om aanzienlijke bedragen gaat, hakt dat er cash-flowsgewijs behoorlijk in.

De creativiteit van de NS blijkt pas als je probeert te begrijpen welk bedrag je voor de oude jaarkaart terugkrijgt. Stel dat je een kaart die 2400 euro heeft gekost na zes maanden opzegt (nogmaals: omdat het doorvoeren van een wijziging simpelweg niet mogelijk is). U en ik denken dan: 12 maanden in een jaar, zes maanden gereisd, dus kun je 1200 euro tegemoet zien. De NS zien dat heel anders. De prijs van een jaartrajectkaart komt overeen met die van 10 maandtrajectkaarten. Je reist in de optiek van de NS dus twee maanden 'gratis'. Zeg je je kaart na zes maanden op, dan heb je nog vier betaalde maanden over en dus krijg je niet 1200 euro maar 960 euro terug. Zou je je kaart na tien maanden opzeggen, dan krijg je - inderdaad - helemaal geen geld meer terug.

Om aanspraak te kunnen maken op dit restbedrag, moet je de oude kaart binnen een week nadat de nieuwe kaart is ingegaan terugsturen. Let wel: aangetekend, wat nog eens zeven euro kosten met zich meebrengt. Waarom kun je die kaart niet gewoon inleveren bij een NS-loket of servicebalie?

En dan zijn we er nog niet. Een jaartrajectkaart heeft ook een OV-chip. Het saldo van de chipkaart krijg je alleen terug als het hoger is dan vijf euro en onder aftrekking van € 2,50 administratiekosten. Dat saldo kun je niet zomaar opgebruiken, want zoals reeds vermeld moet de oude kaart binnen een week terug zijn bij de NS. Waarom kun je OV-chipsaldi eigenlijk niet gewoon overhevelen van de ene kaart naar de andere? En om die vraag meteen maar te beantwoorden: omdat die hele OV-chipkaart aan alle kanten rammelt en zeker niet is geïntroduceerd om het de reiziger gemakkelijker te maken dan wel van dienst te zijn. En wat dat betreft sluit die kaart dus prima aan bij de werkwijze van de NS.